Update.

Hoi!

Ik heb na mijn miskraam ondertussen weer een nieuwe cyclus gehad. Ik heb wel een eisprong gehad, maar ben toch ongesteld geworden. 29 april ben ik begonnen met cyclus twee na de miskraam en deze cyclus begon rustig. We zijn 6 mei verhoogt van 100ie naar 112,5ie. 9 mei was er nog niks te zien en zijn we gelijk verhoogt naar 125ie en uiteindelijk 12 mei had ik een echo en zat er een eitje van 14,5mm. Ik moest gelijk weer  verlagen naar 112,5ie, omdat het anders weer te snel ging. Ik heb 14 mei een echo gehad,  en toen zaten er vijf eitjes van 14/15mm! Ik moest nu weer verlagen naar 100ie. 16 mei zaten de eitjes er nog steeds en nog te groot. Ik moest gelijk met de Gonal-F injecties stoppen en vandaag terugkomen om te kijken of er een aantal waren geslonken. (18 mei)

Maar helaas er waren vijf eitjes die tegelijk kunnen springen en twee die nog wel iets kleiner waren. De arts durfde het niet aan om het risico te nemen deze cyclus. Helaas! Ik vroeg de arts "hoe groot is de kans dan op een meerling?" De arts vertelde mij dat met deze vijf eitjes er 30 procent kans is op een tweeling en 15 procent kans op een drieling etc. Ik vind een tweeling wel heel erg leuk! Maar ik snap dat het risico veels te groot is op complicaties tijdens de zwangerschap en complicaties met de baby's. Deze cyclus is dus voorbij. Vandaag mocht ik gelijk Ovitrelle spuiten om toch een eisprong op te wekken. Zodat het toch op een "natuurlijke" manier verloopt en er minder kans is dat de eitjes cystes worden. Nu is het weer twee weken wachten op een menstruatie en dan gaan we weer verder. Het duurt nog zeker anderhalve maand voordat ik weer weet of ik zwanger ben. Ik ga dan altijd al kijken wanneer ik dan uitgerekend zou zijn. Als het de volgende cyclus gaat lukken, dan ben ik uitgerekend in maart 2016. Ik maak het mijzelf misschien wel moeilijk door te "plannen", maar het houdt ook hoop en moed om door te blijven gaan.

www.pinterest.nl

Ik moet zeggen dat ik langzaamaan een beetje deprimerend wordt van dat wachten. Ik probeer positief te blijven, maar op sommige momenten blijft dit lastig. Bij een bepaald liedje, opmerking van iemand, een filmpje, een zwangerschapsaankondiging op het werk (hoeveel ik het diegene ook gun) of de vraag "wanneer komt de tweede?". Dan gaan mij gedachte gelijk terug naar, de miskramen, hoever ik al zwanger had kunnen zijn of de tijd dat we alweer bezig zijn om een tweede kindje te krijgen. Opgeven dat zal ik niet doen, maar je zit er zo middenin dat het erg veel energie vraagt van je lichaam, je emoties en van je omgeving.

Ik moest afgelopen twee weken 2x later moeten beginnen op het werk, omdat ik een echo had. Op mijn werk weet alleen mijn manager en mijn vaste collega's op de groep waar ik op werk dat ik bezig ben met ovulatie- inductie. Maar de rest gaat zich vast afvragen "is ze nu alweer te laat?" of "Is ze nu alweer ziek?". Ik vind het niet erg als mijn collega's het weten op mijn werk, maar ik ga niet even in het ochtendoverleg zeggen "Ja, ik kan niet zwanger worden van de tweede en heb ook al twee miskramen gehad." Ik weet niet zo goed hoe ik het dan moet zeggen. Ik ben heel benieuwd naar ervaringen. Hoe hebben jullie dat gedaan op het werk? Wist jou manager er vanaf en je collega's? Een zwangerschapsaankondiging is wat dat betreft makkelijker. Op mijn werk zijn er altijd wel een paar zwanger. Maar ik dwaal af. 

Het is soms gewoon niet eerlijk. Als je even in een depri moment zit, dan lijkt het allemaal aan jezelf te liggen en ben je boos op alles en iedereen. Ik heb voor mijzelf al besloten dat het niet erg is om eerder naar bed te gaan en even lekker depri muziek te luisteren en dan keihard te gaan huilen. Het is zoals het is. Maar verdrietig zijn mag je altijd. Ik ben niet het type die met andere erbij even een potje gaat zitten janken. Dus is mijn oude vertrouwde bed een goed alternatief. Vooral die lekker warme dekens om je heen, dat doet het hem. ;) 

www.pinterest.com

Hoe ik met mijn verdrietige momenten omga? Even huilen en daarna weer doorzetten. Positief denken. Ik heb het armbandje van www.Sannyzoektgeluk.nl met de tekst "think happy" gekocht. (Geen reclame!) Zodat ik iedere dag weer even kan kijken dat ik positief moet blijven en dat "happy" denken je een heel eind brengt. Of ik kijk even op mijn Pinterest bord "Happy feeling" of ga nog een keer "zielige" liedjes luisteren op mijn Spotify lijst en ga weer even heel hard huilen. :)

xxx

Hebben jullie een talisman, gelukspoppetje, steen, een liedje of iets wat jou "geluk" of "hoop" brengt om door te gaan?  Laat het me weten in de reacties! 

www.pinterest.nl

Hormonen!

Hoi!

Update

Hierbij even een update over mijn "zwanger worden project". Ik ben na mijn miskraam in oktober 2014 gelijk verder gegaan met 100mg Clomid. Hier kreeg ik een eisprong van, maar er is uit deze ronde niks voortgekomen. In november zijn we weer begonnen met 100mg Clomid, maar in deze ronde had ik geen eisprong. Toen zijn we begin december begonnen met 150mg Clomid, en ook hieruit is geen eisprong uit voortgekomen. Het blijkt dat ik nu resistent ben voor de Clomid, het werkt dus niet meer.

Toen kreeg ik net voor de kerstvakantie drie keuzes;

1. Afvallen, zonder medicatie. Dit kan een spontane eisprong teweeg brengen. (maar wanneer??)

2. LEO- behandeling. Hierbij worden er -onder een roesje- via een kijkoperatie, kleine gaatjes gebrand in je eierstok. Hierdoor verandert de aanmaak van hormonen en kan je een spontane eisprong krijgen. 

3. Starten met hormooninjecties. Deze zorgen net als de Clomid voor eitjes aanmaak in de eierstok en dan als een eitjes groot genoeg is, krijg je een prik Ovitrelle (of Pregnyl) en deze zorgt voor een eisprong. Op de dag van deze prik en de dag erna moet je zorgen dat je man klaar staat. ;) Dit hormoon is het HCG hormoon. Dit wordt gehaald uit zwangere vrouwen hun urine, dus als ik zwanger raak dan zeg ik JA! tegen Moeders voor moeders. (Zij vangen  de urine op van de zwangere vrouwen, en dus iedereen die hieraan heeft meegedaan.. BEDANKT!)

Keuzestress 

Ik heb het hier natuurlijk met Marcel over gehad en we kwamen er niet uit. De eerste optie alleen viel al af, want voordat ik genoeg ben afgevallen ben je een jaar verder. Ik wil wel afvallen, voor dit goede doel maar in combinatie met iets.. Bij de LEO behandeling is er een kans dat het ook niet aanslaat, en dit zijn weer een paar maanden wachten. Ik heb toen besloten voor de hormooninjecties, er is wel een nadeel.. Je kan er van aankomen! Wat ik vooral fijn vindt aan de hormooninjecties, je weet een beetje waar je aan toe bent. Je krijgt vaak een echo en weet precies wanneer er een eisprong plaats vindt, en het is wel fijn om ergens controle over te hebben als je het eigenlijk niet hebt. 

Wat nu? 

Ik ben naast de hormooninjecties 1 januari 2015 gestart met afvallen, via een challenge "Sport en eet jezelf mooi, slank en gelukkig" op Facebook. Hierbij wordt suiker gemeden met de recepten van Amber Albarda en krijg je iedere dag van een personal coach Jacqueline van Dijk een 7 minuten work-out. (Nog best pittig! Vooral als je -net zoals ik- geen conditie hebt.) Ik ben blij dat ik hieraan ben begonnen, omdat het bij PCOS belangrijk is om suikers te mijden. Vooral als je isuline resistent (even simpel gezegd; je bent een soort van suikerverslaafd en je lichaam is ongevoelig voor het hormoon insuline) bent, en dat heeft niet iedereen met PCOS maar je hebt wel een grotere kans. Ik ben tot nu toe 1,5 kilo afgevallen, het is niet veel maar je kan beter niet te snel afvallen. (Voor het Jojo effect.) Mijn lichaam begint wel strakker te worden. Ik zal over het afvallen wel een keer een ander artikel maken. 

Maar even weer terug naar de hormooninjecties. Ik ben op de derde dag (14 januari 2015) van de cyclus begonnen met een Gonal-F injectie. Deze injectie doe je in de onderbuik, maar -waarschijnlijk door mijn vetjes- ik voelde er niet veel van. Natuurlijk is het geen prettig gevoel, maar het gevoel na de injectie is minder fijn dan de injectie zelf. Na de injectie voel je voor misschien een halfuurtje een beurs gevoel op de plek. Ik hoop dat de bijwerkingen uitblijven, maar ik ben daar nu nog te kort mee bezig om dat te zeggen. 

We zijn dus weer een andere fase ingegaan, en ik hou jullie op de hoogte! 

Heb jij toevallig ook hormooninjecties gehad en liep dit uit op een zwangerschap? Had je veel bijwerkingen? Zag je er tegenop, toen je er aan moest beginnen? Laat het me weten in de reacties!

xxx

PCOS, wat nu?

Ik heb besloten deze blog met jullie te delen, omdat er vast wel meer vrouwen zijn met PCOS en ik nu al weinig ervaringsverhalen in het Nederlands kan vinden. Dus maak ik zelf wel een blog met informatie over PCOS en het verloop om met PCOS zwanger te raken. 

Ik was 12 (!) toen ik voor het eerst ongesteld werd, dit was vanaf het begin al niet pijnloos. Ik kon soms niet lopen van de pijn. Daarnaast was mijn cyclus niet regelmatig 28 dagen, maar ging er vaak 6 weken overheen. Toen ik 14 was, begon ik aan de pil. De pil zou mijn pijn verlichten en mijn cyclus regelmatig maken. Dit klopte, ik had geen last meer van mijn buik en ik werd netjes elke maand ongesteld. Toen ik 18 was en als samen met mijn vriend was, heb ik een maand gehad waar ik slordig de pil slikte en vanuit deze "dommigheid" is mijn mooie dochter Lois gekomen. (Hier maak ik later een aparte blog over.) Nadat Lois geboren was, gebruikte ik geen pil meer (wel gewoon een condoom.. natuurlijk!) maar in het eerste jaar na Lois was ik nog best regelmatig ongesteld en dit werd al snel 5 weken, 6 weken tot 1x zelfs 12 weken! Ik heb zo'n app waar ik het bijhoud en vanaf 2012 ben ik 13 keer ongesteld geweest en dit hoor je normaal in een jaar te zijn. Tot oktober 2013 was dit wel lekker makkelijk, maar als je kinderen wilt dan is het toch best vervelend. 

Normaal is een cyclus ongeveer 28 dagen, en na de eerste dag van je menstruatie 14 dagen opgeteld krijg je een eisprong. Dit is makkelijk te berekenen en met ovulatietesten goed op te meten. Maar met een cyclus van soms 80 dagen is dit best lastig. 

In ieder geval.. Mijn vriend en ik zijn 26 juni 2014 naar de gynaecoloog geweest. Omdat ik tot nu toe nog niet zwanger ben, en gewoon is wilde kijken naar mijn onregelmatige menstruatie. Vooral nu we er bewust mee bezig zijn. Bij de gynaecoloog moet je een vragenlijst invullen, krijg je een inwendige echo en wordt er bloed geprikt. Tijdens de inwendige echo werd het al duidelijk, we zagen in beide eierstokken allemaal rondjes (onvoltooide eitjes) en dan weet je eigenlijk al genoeg. PCOS! Ik hield hier namelijk al rekening mee, want mijn nicht heeft dit ook en je komt het 1 en ander tegen op internet. Maar toch slaat het binnen als een bom, want je hoopt op natuurlijk NIETS. 

Wat houdt PCOS precies in? 
Als je precies wilt weten wat PCOS inhoud, klik dan op deze link -> http://www.antoniusziekenhuis.nl/1822865/1850369/PCOS.pdf 

Het komt er op neer, ik raak minder snel zwanger. (Het is niet onmogelijk om zwanger te raken met PCOS, kijk maar naar Lois.) Om weer een regelmatige cyclus te krijgen kan je hiervoor medicatie krijgen, om je menstruatie weer op gang te laten komen en om hierna een eisprong op te wekken. De eisprong opwekken doen ze met behulp van Clomifeencitraat (Clomid) en als dat niet werkt met Gonadotrofine- injecties. Als er met beide medicijnen geen resultaat behaald is, wordt er verder gekeken naar IUI (Inseminatie van het eitje en de zaadcel in de baarmoeder). Maar laten we hopen dat het met de Clomid al gaat lukken! 

Daarnaast hebben vrouwen met PCOS sneller kans om aan te komen (ivm insuline resistentie, te veel aanmaken van insuline) en als vrouwen met PCOS te zwaar zijn worden de symptomen van PCOS erger. Het is dus als het ware een vicieuze cirkel. Nu ben ik ook niet de allerslankste, en is mij geadviseerd om sowieso 5 kilo af te vallen. (dit kan de kans op een spontane eisprong vergroten!) Maar zoals je misschien wel snapt, is dat niet het allermakkelijkste met PCOS..  Dit betekent GEEN suikers meer voor mij en mijn hele eet schema ombuigen naar gezond. Ik ben gelukkig altijd al wel bewust van suikers geweest, maar "oo wat hou ik toch van lekker eten" :). 

Ik heb gelukkig geen last van  haaruitval, of acne en dit hoort ook bij PCOS. Ik hoop dus dat ik het kan voorkomen met afvallen.

Ik heb 23 juli weer een afspraak met de gynaecoloog, dan krijg ik mijn bloeduitslagen en gaan we kijken naar "hoe nu verder?"  Hopelijk zijn de bloeduitslagen positief, en is er niet nog meer aan de hand. (Bijv. dat ik al suikerziekte heb, of last heb van mijn schildklier etc.) 

Ik hou jullie op de hoogte, en we blijven positief! :)

xxx