Miskraam #3

Hoi!

Wat voel ik mij slecht zeg. Ik ben op dit moment geestelijk een wrak. Op dit moment had ik hier liever willen typen dat ik al bijna twaalf weken zwanger ben, maar helaas. 

pinterest.com

Net als altijd eerst even een update van de cyclus. Ik was 31 mei 2015 weer begonnen met een nieuwe cyclus en na verschillende verhogingen van de Gonal-f waren er op 18 juni 2015 twee eitjes te zien van 18/19mm! Ik mocht deze dag gelijk Ovitrelle spuiten en twee weken wachten. 

Na twee weken wachten kwam uit de zwangerschapstest kwam dat ik zwanger was! Helemaal gelukkig natuurlijk. Het voelde dit keer anders, de testen bleven duidelijk positief en ik voelde mij dit keer echt zwanger. Met 6 weken en 6 dagen heb ik een eerste echo gehad. Alles was goed en er klopte een hartje! Wow! Zou het deze keer dan goed gaan? 

pinterest.com

In de tussen tijd tot de volgende echo afspraak op 21 augustus heb ik natuurlijk al van alles gekocht aan kleertjes, zwangerschapsdagboeken en we hadden zelfs al een kinderwagen besteld. Ik voelde mij op en top zwanger. Misselijk, moe en af en toe spugen. Maar toen kwam dan daar de echo bij 10 weken en 6 dagen zwangerschap op 21 augustus. Ik kreeg een inwendige echo en de echoscopiste zei meteen "ik heb helaas slecht nieuws voor je, ik zie geen hartje kloppen." Ik was natuurlijk gelijk in tranen en was ook nog is alleen. Wie had dit nog verwacht?! Stiekem ergens ver weg in je hart heb je al een angst. Ik was toch wel op mijn hoede door de vorige twee miskramen en uiteindelijk is dit gevoel goed geweest. 

Waarschijnlijk uit de meting van de baby (want ja, zo voelt het voor mij wel.. als een baby.) kwam dat het hartje gestopt is rond negen weken zwangerschap. Ik voelde mij leeg, verdrietig, boos en alsof het ons elke keer niet wordt gegund. 

pinterest.com

Na deze echo mocht ik even in een aparte ruimte "uithuilen" en kon ik even Marcel bellen. Die vond het natuurlijk verschrikkelijk! Hierna kwam de gynaecoloog mij even halen, met de vraag wat nu? Hij gaf nu de voorkeur om even de natuur zijn gang te laten gaan en te wachten. Volgende week heb ik een afspraak op het vruchtbaarheidscentrum en gaan ze kijken of het al weg is en zo niet dan kijken we naar andere mogelijkheden. Waarschijnlijk zullen dit dan eerst vaginale pillen zijn die een miskraam kunnen veroorzaken en als dat echt niet helpt curettage. Curettage doen ze liever niet gelijk, omdat er toch een kans is op verlittekening en omdat wij al in een vruchtbaarheidstraject zitten wilt hij dat ons niet aan doen. Als het natuurlijk niet anders kan, dan kan het niet anders. Maar voor nu wachten.. 

Daarnaast krijgen wij de mogelijkheid om meer onderzoek te gaan doen. Omdat dit de derde miskraam is, kunnen ze kijken of er meer aan de hand is in ons bloed etc. Marcel en ik willen dit wel doen, maar het is namelijk zo dat 15 procent krijgt echt antwoord en 85 procent niet. 

De gynaecoloog vertelde al dat na elke miskraam je een verhoogde kans op weer een miskraam hebt, alleen het percentage dat het goed gaat is nog steeds hoger. Hier hopen we dan maar op. 

Voor nu is het wachten en we gaan even rustig aan doen. Want ik wil dit niet nog een keer meemaken. Hoeveel wil ik mijzelf nog aan doen? Is het misschien beter om toch nog even te wachten of gaan we er gelijk weer tegen aan? Dit zijn vragen die in mijn hoofd ronddolen. Ik ben er nog niet aan toe om helemaal te stoppen. Maar misschien komt er ooit een moment dat ik hier toch over moet gaan nadenken. 

Heb jij ook al meerdere miskramen meegemaakt? Heb jij daarna onderzoek gedaan?

Laat het mij dan weten. 

xxx

pinterest.com

Update.

Hoi!

Ik heb na mijn miskraam ondertussen weer een nieuwe cyclus gehad. Ik heb wel een eisprong gehad, maar ben toch ongesteld geworden. 29 april ben ik begonnen met cyclus twee na de miskraam en deze cyclus begon rustig. We zijn 6 mei verhoogt van 100ie naar 112,5ie. 9 mei was er nog niks te zien en zijn we gelijk verhoogt naar 125ie en uiteindelijk 12 mei had ik een echo en zat er een eitje van 14,5mm. Ik moest gelijk weer  verlagen naar 112,5ie, omdat het anders weer te snel ging. Ik heb 14 mei een echo gehad,  en toen zaten er vijf eitjes van 14/15mm! Ik moest nu weer verlagen naar 100ie. 16 mei zaten de eitjes er nog steeds en nog te groot. Ik moest gelijk met de Gonal-F injecties stoppen en vandaag terugkomen om te kijken of er een aantal waren geslonken. (18 mei)

Maar helaas er waren vijf eitjes die tegelijk kunnen springen en twee die nog wel iets kleiner waren. De arts durfde het niet aan om het risico te nemen deze cyclus. Helaas! Ik vroeg de arts "hoe groot is de kans dan op een meerling?" De arts vertelde mij dat met deze vijf eitjes er 30 procent kans is op een tweeling en 15 procent kans op een drieling etc. Ik vind een tweeling wel heel erg leuk! Maar ik snap dat het risico veels te groot is op complicaties tijdens de zwangerschap en complicaties met de baby's. Deze cyclus is dus voorbij. Vandaag mocht ik gelijk Ovitrelle spuiten om toch een eisprong op te wekken. Zodat het toch op een "natuurlijke" manier verloopt en er minder kans is dat de eitjes cystes worden. Nu is het weer twee weken wachten op een menstruatie en dan gaan we weer verder. Het duurt nog zeker anderhalve maand voordat ik weer weet of ik zwanger ben. Ik ga dan altijd al kijken wanneer ik dan uitgerekend zou zijn. Als het de volgende cyclus gaat lukken, dan ben ik uitgerekend in maart 2016. Ik maak het mijzelf misschien wel moeilijk door te "plannen", maar het houdt ook hoop en moed om door te blijven gaan.

www.pinterest.nl

Ik moet zeggen dat ik langzaamaan een beetje deprimerend wordt van dat wachten. Ik probeer positief te blijven, maar op sommige momenten blijft dit lastig. Bij een bepaald liedje, opmerking van iemand, een filmpje, een zwangerschapsaankondiging op het werk (hoeveel ik het diegene ook gun) of de vraag "wanneer komt de tweede?". Dan gaan mij gedachte gelijk terug naar, de miskramen, hoever ik al zwanger had kunnen zijn of de tijd dat we alweer bezig zijn om een tweede kindje te krijgen. Opgeven dat zal ik niet doen, maar je zit er zo middenin dat het erg veel energie vraagt van je lichaam, je emoties en van je omgeving.

Ik moest afgelopen twee weken 2x later moeten beginnen op het werk, omdat ik een echo had. Op mijn werk weet alleen mijn manager en mijn vaste collega's op de groep waar ik op werk dat ik bezig ben met ovulatie- inductie. Maar de rest gaat zich vast afvragen "is ze nu alweer te laat?" of "Is ze nu alweer ziek?". Ik vind het niet erg als mijn collega's het weten op mijn werk, maar ik ga niet even in het ochtendoverleg zeggen "Ja, ik kan niet zwanger worden van de tweede en heb ook al twee miskramen gehad." Ik weet niet zo goed hoe ik het dan moet zeggen. Ik ben heel benieuwd naar ervaringen. Hoe hebben jullie dat gedaan op het werk? Wist jou manager er vanaf en je collega's? Een zwangerschapsaankondiging is wat dat betreft makkelijker. Op mijn werk zijn er altijd wel een paar zwanger. Maar ik dwaal af. 

Het is soms gewoon niet eerlijk. Als je even in een depri moment zit, dan lijkt het allemaal aan jezelf te liggen en ben je boos op alles en iedereen. Ik heb voor mijzelf al besloten dat het niet erg is om eerder naar bed te gaan en even lekker depri muziek te luisteren en dan keihard te gaan huilen. Het is zoals het is. Maar verdrietig zijn mag je altijd. Ik ben niet het type die met andere erbij even een potje gaat zitten janken. Dus is mijn oude vertrouwde bed een goed alternatief. Vooral die lekker warme dekens om je heen, dat doet het hem. ;) 

www.pinterest.com

Hoe ik met mijn verdrietige momenten omga? Even huilen en daarna weer doorzetten. Positief denken. Ik heb het armbandje van www.Sannyzoektgeluk.nl met de tekst "think happy" gekocht. (Geen reclame!) Zodat ik iedere dag weer even kan kijken dat ik positief moet blijven en dat "happy" denken je een heel eind brengt. Of ik kijk even op mijn Pinterest bord "Happy feeling" of ga nog een keer "zielige" liedjes luisteren op mijn Spotify lijst en ga weer even heel hard huilen. :)

xxx

Hebben jullie een talisman, gelukspoppetje, steen, een liedje of iets wat jou "geluk" of "hoop" brengt om door te gaan?  Laat het me weten in de reacties! 

www.pinterest.nl

Babyshower.

Hoi!

Je kent ze wel, die ontzettend Amerikaanse babyshowers. Waar de moeder voor de geboorte allemaal cadeautjes krijgt en straks met de geboorte weer een heleboel. Ik ben helemaal niet tegen de babyshowers, maar ik dacht bij een opmerking van mijn vader na toen hij zei "maar wat als het straks niet goed is bij de geboorte?" Ik had daar dus nog helemaal niet over nagedacht en dat terwijl ik zelf een kindje heb met "beperkingen". 

Ik zou als ik zwanger ben wel een babyshower willen, want waarom zou je je zwangerschap niet vieren? Nu na anderhalf jaar proberen voor een tweede, zou ik zeggen maak van alles een feestje. Van de eerste echo, eerste rompertje tot een babyshower. Maar het is wel goed om te blijven bedenken dat het niet vanzelfsprekend is om een "gezond" kindje te krijgen. Ik heb zelf een dochter met een beperking en ik werk op een kinderdagcentrum voor kinderen met verstandelijke en/of lichamelijke beperkingen. Als je een gezond kindje krijgt moet je jezelf nagaan dat het echt een wonder is, hoe de natuur dit voor mekaar heeft gekregen. Voor mij zal een tweede zwangerschap dan ook vol angsten zitten tot het kindje is geboren. Allereerst tot de eerste echo, om het hartje te zien kloppen na mijn miskramen. Maar verder tot de 20 weken echo, ziet alles er goed uit en is het zoals op het scherm te zien is gezond? Hierna is het sowieso tot de geboorte spannend, want bij Lois zagen we pas dat zij een oogje miste drie dagen na haar geboorte. Nu zal ik wel een uitgebreidere echo krijgen, waar ze het wel op kunnen zien of het kindje 1 of 2 oogjes heeft en zelfs dat zegt dan nog niks. Er zitten bij mij kinderen op het kinderdagcentrum waar pas later na de geboorte werd ontdekt dat ze een stofwisselingsziekte, autisme of een ander syndroom hebben. 

www.pinterest.nl

Wat is hier eigenlijk mee wil zeggen is dat veel ouders niet bewust zijn van het feit dat het anders kan gaan. Iedereen vindt het vaak vanzelfsprekend om een gezond kindje te krijgen. Maar zo vanzelfsprekend is dit helemaal niet. Toen ik zwanger raakte, was ik mij helemaal niet bewust van het feit dat het fout kon gaan tijdens de twintig weken echo. Ik dacht, "yes, ik krijg te horen of ik een jongen of meisje krijg!". Dit verliep uiteindelijk heel anders en moest ik uiteindelijk een vruchtwaterpunctie. Hier kwam uiteindelijk niets uit. Wat dus uiteindelijk niets zegt over de algehele gezondheid en verstandelijke ontwikkeling van de baby. Maar dat terzijde. 

Wij hebben daarom tot zeker vier jaar na de geboorte weer gekozen voor een tweede kindje. Omdat wij alle zorgen van Lois niet over willen dragen naar een tweede kindje. Nu wij weten dat het tweede kindje net zoveel kans heeft op een beperking als iedere andere ouder kans heeft op een kindje met een beperking zijn we er toch voor gegaan. Lois haar beperkingen zijn waarschijnlijk uit "toeval" ontstaan. Ze hebben namelijk geen verklaring gevonden. (Hier zal ik later een keer een aparte blog over schrijven.) 

www.pinterest.nl

Maar om terug te komen op het onderwerp babyshower, want ik dwaalde een beetje af. ;) Van het weekend heb ik mijn eerste babyshower gehad van mijn nicht. Zij is nu 35 weken zwanger van haar eerste baby (een meisje). Wat was het leuk! Om haar te verassen en te vieren dat ze zwanger is, van een waarschijnlijk mooi, lief en (hopelijk) gezond kind. 

xxx

Was jou kindje wel gezond geboren of kreeg je bij de 20 weken echo te horen dat er wat mis was met de baby? Laat het me weten in de reacties. Ik weet hoe het is en hopelijk bij een tweede zal het straks "goed" gaan. 

www.pinterest.nl

Mijn "tiener" zwangerschap van Lois.

Op tv zie je veel programma's zoals "4 handen op 1 buik", "Teen mom"en "16 & pregnant". Ik was net 19 toen ik erachter kwam dat ik zwanger was van Lois. Ik was dus nog net een "tiener", en dus een tienermoeder. Nu is mijn verhaal wel anders dan hoe je het op televisie te zien krijgt, maar laten we beginnen. :) 

Marcel en ik waren op vakantie in Italië, hier kreeg ik een gevoel dat er iets niet klopte en ik heb toen daar een zwangerschapstest gekocht. Ik heb deze thuistest pas bij thuiskomst in mijn eentje, midden in de nacht gedaan. (Dit was half september 2008) Want stel dat het wel zo was, dan kon Marcel niet meer "veilig" naar huis auto rijden. Maar ja hoor, er was een 2e streepje te zien! Ik schrok natuurlijk ontzettend en er kwam zelfs 1 seconde de gedachte van een abortus in mijn hoofd. De volgende ochtend (want ik deed de test om 3 uur in de nacht) ging ik naar Marcel en liet hem de test zien en zijn reactie was "WAT! Dat kan echt niet, en nu gaan we het zeker weghalen of niet?" Mijn reactie daarop was dat ik zij, "Nee ik ga het niet weghalen, ik ben 19 en we willen al samenwonen dus dit kind blijft bij mij". 

Nu nog mijn ouders.. Mijn moeder reageerde erg geschrokken en vertelde mij ook "denk er goed over na, wat je nu gaat doen" en zij heeft het tegen mijn vader vertelt en die reageerde "Oo wie Maaike of Femke?" toen mijn vader hoorde dat ik het was reageerde hij heel droog "Oo gelukkig niet Femke" (zij was op dat moment 16 jaar) en natuurlijk was hij wel erg geschrokken. 

Marcels ouders reageerde heel anders en hebben het eigenlijk heel mijn zwangerschap niet over de zwangerschap gehad. Mijn schoonmoeder had het niet tegen mijn schoonvader gezegd en hij hoorde het in een keer midden op het winkelcentrum "gefeliciteerd hè opa!".. Mijn schoonmoeder had het wel tegen iemand anders vertelt en die reageerde dus met "Gefeliciteerd hè opa!". Dan sta je ook met een mond vol tanden. 

Een week nadat wij wisten dat ik zwanger was, kregen we te horen dat we een huis konden kopen en dit is toen allemaal zo snel gegaan dat we er 14 februari 2009 al in zaten en 7 april is Lois geboren. 

Nu verliep mijn zwangerschap verder voorspoedig en had ik geen last van kwaaltjes. Maar tijdens de 20 weken echo zagen ze bij Lois een navelbreukje in combinatie met 2 strengen in de navelstreng ipv  3 strengen, De echoscopist reageerde "Nu heb je een vergrote kans op een mongooltje, dus moet je een vruchtwaterpunctie.." Marcel en ik stonden met ons mond vol tanden en gingen beduusd weg van de echo, wat normaal een "leuke echo kan worden met geslachtsbepaling" liep nu uit op een bange en spannende periode. Ongeveer een week later kreeg ik de vruchtwaterpunctie en op 24 december kregen we te horen dat er niets aan de hand was met het kindje en daarnaast dat het een meisje zou worden. Dan valt er toch een last van je af, en weet je alleen dat ze haar gaan opereren na de geboorte en meer niet. Maar mijn moeder reageerde al "Dit is geen garantie dat er nu helemaal niets aan de hand is met het kindje" en gelijk had mijn moeder.. Ik zal over mijn bevalling en de periode erna nog een aparte blog schrijven, anders wordt het een te lange blog. 

Na 36 weken en 5 dagen is Lois op 7 april 2009 geboren.

Iedere zwangerschap verloopt anders, al ben je dertig en wordt je voor het eerst moeder of ben je 19 en zit je in een onzekere periode. Veroordeel elkaar niet en probeer er zoveel mogelijk van te genieten, al hang je nu dagenlang boven de wc pot. Neem de rust, eet gezond en praat er met iemand over als jij toevallig niet kan genieten van de zwangerschap. Ik ben nu 25 jaar en heb geen dag spijt dat ik voor de keuze ben gegaan om Lois te houden, zonder haar had ik niet zoveel kracht gekregen en de motivatie om door te blijven gaan. Lois geeft mij nog elke dag vreugde, liefde en dankbaarheid. 

Hoe is jou zwangerschap verlopen? Of ben je nu ook zwanger of ben je een tienermoeder? Laat het mij weten in de reacties :). 

Enjoy! xxx

Lois 2/3 weken oud.