Miskraam #4

Hoi!

Het wordt langzaamaan een gewoonte. Miskramen. Hoeveel ga ik er nog krijgen? Wanneer mag ik dan eindelijk moeder worden van een tweede kindje? Het is niet alleen de wens naar een kind, het is daarnaast de wens naar een groot gezin. Ik heb altijd gezegd, doe mij maar vier kinderen! Nou van het "doe mij maar" ben ik al terug gekomen en daarnaast is het maar de vraag of ik nog wel een kind kan krijgen.

Bron: Pinterest.com

Het zwanger worden gaat goed, al wel vier keer (zonder Lois erbij geteld) alleen ze willen niet doorzetten. Ik heb na de derde miskraam meerdere bloedtesten gehad. Het is één keer bloedprikken, maar er wordt van alles getest. Chromosomen, schildklier en stollingsziekten. Ik heb niks. In ieder geval niets wat er getest kan worden. Wat is er dan mis met mij? Die vraag gaat vaak door mijn hoofd, het is dat duiveltje die dan even tegen je praat. Is het dan omdat ik PCOS heb en overgewicht? Ik drink niet, rook niet en gebruik geen drugs.  De artsen hebben geen antwoord. Met PCOS heb je een nihil kans groter op een miskraam dan anderen, dus dat zal het niet zijn. Dit is hetzelfde voor overgewicht. Maar ja, de combinatie dat zal het zijn! De arts probeert mij gerust te stellen en zegt dat ik altijd nog een grotere kans heb om wel een voltooide zwangerschap te krijgen dan niet. Daar halen we dan maar de hoop vandaan. 

bron: Pinterest.com

Ondertussen gaan we weer door. Ik ben moe, mijn lichaam is er klaar mee. Maar mijn geest zegt mij dat ik door moet gaan. Ik ben nog jong, tenminste dat probeer ik mijzelf wijs te maken. We hebben de tijd. Maar is dat wel zo? Hoeveel kansen ga ik nog krijgen? Hoeveel miskramen kan ik nog aan? De tijd zal het leren. Ik heb over vier weken weer een afspraak bij het vruchtbaarheidscentrum en dan gaan we er over praten. Ik denk dat we gewoon doorgaan met de Gonal-f injecties, want het lukt toch wel elke keer om zwanger te raken. IVF klinkt voor mij nog ver weg, maar die optie zal er ooit aankomen als het niet gaat lukken. 

Ik geniet ondertussen van Marcel en Lois en het gezinnetje die wij al vormen. Ik probeer te genieten van de kleine dingen, al is dit toch wel lastig. Maar we komen er wel. Mijn motto is altijd "het komt allemaal wel goed.." Maar wat als het niet goed komt? De tijd zal het leren. 

xxx

Bron: Pinterest.com

Miskraam #3

Hoi!

Wat voel ik mij slecht zeg. Ik ben op dit moment geestelijk een wrak. Op dit moment had ik hier liever willen typen dat ik al bijna twaalf weken zwanger ben, maar helaas. 

pinterest.com

Net als altijd eerst even een update van de cyclus. Ik was 31 mei 2015 weer begonnen met een nieuwe cyclus en na verschillende verhogingen van de Gonal-f waren er op 18 juni 2015 twee eitjes te zien van 18/19mm! Ik mocht deze dag gelijk Ovitrelle spuiten en twee weken wachten. 

Na twee weken wachten kwam uit de zwangerschapstest kwam dat ik zwanger was! Helemaal gelukkig natuurlijk. Het voelde dit keer anders, de testen bleven duidelijk positief en ik voelde mij dit keer echt zwanger. Met 6 weken en 6 dagen heb ik een eerste echo gehad. Alles was goed en er klopte een hartje! Wow! Zou het deze keer dan goed gaan? 

pinterest.com

In de tussen tijd tot de volgende echo afspraak op 21 augustus heb ik natuurlijk al van alles gekocht aan kleertjes, zwangerschapsdagboeken en we hadden zelfs al een kinderwagen besteld. Ik voelde mij op en top zwanger. Misselijk, moe en af en toe spugen. Maar toen kwam dan daar de echo bij 10 weken en 6 dagen zwangerschap op 21 augustus. Ik kreeg een inwendige echo en de echoscopiste zei meteen "ik heb helaas slecht nieuws voor je, ik zie geen hartje kloppen." Ik was natuurlijk gelijk in tranen en was ook nog is alleen. Wie had dit nog verwacht?! Stiekem ergens ver weg in je hart heb je al een angst. Ik was toch wel op mijn hoede door de vorige twee miskramen en uiteindelijk is dit gevoel goed geweest. 

Waarschijnlijk uit de meting van de baby (want ja, zo voelt het voor mij wel.. als een baby.) kwam dat het hartje gestopt is rond negen weken zwangerschap. Ik voelde mij leeg, verdrietig, boos en alsof het ons elke keer niet wordt gegund. 

pinterest.com

Na deze echo mocht ik even in een aparte ruimte "uithuilen" en kon ik even Marcel bellen. Die vond het natuurlijk verschrikkelijk! Hierna kwam de gynaecoloog mij even halen, met de vraag wat nu? Hij gaf nu de voorkeur om even de natuur zijn gang te laten gaan en te wachten. Volgende week heb ik een afspraak op het vruchtbaarheidscentrum en gaan ze kijken of het al weg is en zo niet dan kijken we naar andere mogelijkheden. Waarschijnlijk zullen dit dan eerst vaginale pillen zijn die een miskraam kunnen veroorzaken en als dat echt niet helpt curettage. Curettage doen ze liever niet gelijk, omdat er toch een kans is op verlittekening en omdat wij al in een vruchtbaarheidstraject zitten wilt hij dat ons niet aan doen. Als het natuurlijk niet anders kan, dan kan het niet anders. Maar voor nu wachten.. 

Daarnaast krijgen wij de mogelijkheid om meer onderzoek te gaan doen. Omdat dit de derde miskraam is, kunnen ze kijken of er meer aan de hand is in ons bloed etc. Marcel en ik willen dit wel doen, maar het is namelijk zo dat 15 procent krijgt echt antwoord en 85 procent niet. 

De gynaecoloog vertelde al dat na elke miskraam je een verhoogde kans op weer een miskraam hebt, alleen het percentage dat het goed gaat is nog steeds hoger. Hier hopen we dan maar op. 

Voor nu is het wachten en we gaan even rustig aan doen. Want ik wil dit niet nog een keer meemaken. Hoeveel wil ik mijzelf nog aan doen? Is het misschien beter om toch nog even te wachten of gaan we er gelijk weer tegen aan? Dit zijn vragen die in mijn hoofd ronddolen. Ik ben er nog niet aan toe om helemaal te stoppen. Maar misschien komt er ooit een moment dat ik hier toch over moet gaan nadenken. 

Heb jij ook al meerdere miskramen meegemaakt? Heb jij daarna onderzoek gedaan?

Laat het mij dan weten. 

xxx

pinterest.com

Update.

Hoi!

Ik heb na mijn miskraam ondertussen weer een nieuwe cyclus gehad. Ik heb wel een eisprong gehad, maar ben toch ongesteld geworden. 29 april ben ik begonnen met cyclus twee na de miskraam en deze cyclus begon rustig. We zijn 6 mei verhoogt van 100ie naar 112,5ie. 9 mei was er nog niks te zien en zijn we gelijk verhoogt naar 125ie en uiteindelijk 12 mei had ik een echo en zat er een eitje van 14,5mm. Ik moest gelijk weer  verlagen naar 112,5ie, omdat het anders weer te snel ging. Ik heb 14 mei een echo gehad,  en toen zaten er vijf eitjes van 14/15mm! Ik moest nu weer verlagen naar 100ie. 16 mei zaten de eitjes er nog steeds en nog te groot. Ik moest gelijk met de Gonal-F injecties stoppen en vandaag terugkomen om te kijken of er een aantal waren geslonken. (18 mei)

Maar helaas er waren vijf eitjes die tegelijk kunnen springen en twee die nog wel iets kleiner waren. De arts durfde het niet aan om het risico te nemen deze cyclus. Helaas! Ik vroeg de arts "hoe groot is de kans dan op een meerling?" De arts vertelde mij dat met deze vijf eitjes er 30 procent kans is op een tweeling en 15 procent kans op een drieling etc. Ik vind een tweeling wel heel erg leuk! Maar ik snap dat het risico veels te groot is op complicaties tijdens de zwangerschap en complicaties met de baby's. Deze cyclus is dus voorbij. Vandaag mocht ik gelijk Ovitrelle spuiten om toch een eisprong op te wekken. Zodat het toch op een "natuurlijke" manier verloopt en er minder kans is dat de eitjes cystes worden. Nu is het weer twee weken wachten op een menstruatie en dan gaan we weer verder. Het duurt nog zeker anderhalve maand voordat ik weer weet of ik zwanger ben. Ik ga dan altijd al kijken wanneer ik dan uitgerekend zou zijn. Als het de volgende cyclus gaat lukken, dan ben ik uitgerekend in maart 2016. Ik maak het mijzelf misschien wel moeilijk door te "plannen", maar het houdt ook hoop en moed om door te blijven gaan.

www.pinterest.nl

Ik moet zeggen dat ik langzaamaan een beetje deprimerend wordt van dat wachten. Ik probeer positief te blijven, maar op sommige momenten blijft dit lastig. Bij een bepaald liedje, opmerking van iemand, een filmpje, een zwangerschapsaankondiging op het werk (hoeveel ik het diegene ook gun) of de vraag "wanneer komt de tweede?". Dan gaan mij gedachte gelijk terug naar, de miskramen, hoever ik al zwanger had kunnen zijn of de tijd dat we alweer bezig zijn om een tweede kindje te krijgen. Opgeven dat zal ik niet doen, maar je zit er zo middenin dat het erg veel energie vraagt van je lichaam, je emoties en van je omgeving.

Ik moest afgelopen twee weken 2x later moeten beginnen op het werk, omdat ik een echo had. Op mijn werk weet alleen mijn manager en mijn vaste collega's op de groep waar ik op werk dat ik bezig ben met ovulatie- inductie. Maar de rest gaat zich vast afvragen "is ze nu alweer te laat?" of "Is ze nu alweer ziek?". Ik vind het niet erg als mijn collega's het weten op mijn werk, maar ik ga niet even in het ochtendoverleg zeggen "Ja, ik kan niet zwanger worden van de tweede en heb ook al twee miskramen gehad." Ik weet niet zo goed hoe ik het dan moet zeggen. Ik ben heel benieuwd naar ervaringen. Hoe hebben jullie dat gedaan op het werk? Wist jou manager er vanaf en je collega's? Een zwangerschapsaankondiging is wat dat betreft makkelijker. Op mijn werk zijn er altijd wel een paar zwanger. Maar ik dwaal af. 

Het is soms gewoon niet eerlijk. Als je even in een depri moment zit, dan lijkt het allemaal aan jezelf te liggen en ben je boos op alles en iedereen. Ik heb voor mijzelf al besloten dat het niet erg is om eerder naar bed te gaan en even lekker depri muziek te luisteren en dan keihard te gaan huilen. Het is zoals het is. Maar verdrietig zijn mag je altijd. Ik ben niet het type die met andere erbij even een potje gaat zitten janken. Dus is mijn oude vertrouwde bed een goed alternatief. Vooral die lekker warme dekens om je heen, dat doet het hem. ;) 

www.pinterest.com

Hoe ik met mijn verdrietige momenten omga? Even huilen en daarna weer doorzetten. Positief denken. Ik heb het armbandje van www.Sannyzoektgeluk.nl met de tekst "think happy" gekocht. (Geen reclame!) Zodat ik iedere dag weer even kan kijken dat ik positief moet blijven en dat "happy" denken je een heel eind brengt. Of ik kijk even op mijn Pinterest bord "Happy feeling" of ga nog een keer "zielige" liedjes luisteren op mijn Spotify lijst en ga weer even heel hard huilen. :)

xxx

Hebben jullie een talisman, gelukspoppetje, steen, een liedje of iets wat jou "geluk" of "hoop" brengt om door te gaan?  Laat het me weten in de reacties! 

www.pinterest.nl

Miskraam #2

Hoi!

Allereerst even een update hoe het is gegaan met de Gonal-F hormonen. In januari 2015 zijn we begonnen met de Gonal-F injecties en het spuiten valt mij mee. Bij de eerste cyclus was bij de eerste echo al een ei van 3cm (!) te zien, deze was te groot om te springen. Een ei moet tussen de 18mm en 20mm zijn en dan zal het gaan springen. Ik moest wel even bloedprikken om te kijken of er al een eisprong had plaatsgevonden, en dat was er. Helaas hadden we hier geen rekening mee gehouden. Twee weken later werd ik netjes ongesteld.

bron: www.pinterest.com

Cyclus 2

1 februari zijn we weer begonnen met cyclus nummer twee. Na een maand van echo's en elke keer de Gonal-F verhogen was er op 28 februari eindelijk een ei te zien van 17mm. Ik mocht op deze avond gelijk Ovitrelle spuiten (hormoon om je eisprong op te wekken.) en dan nu twee weken wachten. Wat duren twee weken dan lang zeg! 

Zwanger!

Ik was op 9 maart ziek naar huis gegaan, want was aan het spugen en dit bleef de hele week zo. Dit was dus uiteindelijk een symptoom in combinatie met een griepje (?). Daarnaast deden mijn borsten echt ontzettend zeer! Op 15 maart was mijn NOD (niet ongesteldheid dag), maar had hiervoor al stiekem getest en op 14 maart was de test al positief. Super blij natuurlijk. :)

Eigen foto van 15 maart.

Miskraam :(

De zwangerschapstesten werden maar niet donkerder. Normaal stijgt het HCG hormoon (het zwangerschapshormoon) om de dag en dit leek niet te gebeuren. Mijn misselijkheid verdween en ik vertrouwde het gewoon niet. Ik had 18 maart gebeld met het vruchtbaarheidskliniek en zij vertrouwen de Kruidvat testen niet, dus ik moest de volgende dag maar even langskomen voor een test op de poli. Ik moest ochtendurine meenemen en hiermee had ik thuis al een Clearblue digital test gedaan en deze was positief. Maar op de poli was (met dezelfde urine) de test negatief. Het kon nog te verklaren zijn dat de urine te "oud" was en moest dus opnieuw even een potje urine inleveren. (TMI ;D) Deze test bleek ook negatief. Maar toen ik thuis was zag ik dat de poli had gebeld en hij was toch licht positief geworden. Ik mocht even geen testen meer doen tot maandag 23 maart en moest het afwachten.

Ik had deze dagen nog geen bloedverlies of krampen. Maar ik vertrouwde het voor geen meter! Vrijdag brak dus de hel los, en had ik bloedverlies. Ik gelijk met de vruchtbaarheidscentrum van het Antonius gebeld en een echo afspraak gemaakt voor de maandag. Want als het mis is, wil ik gelijk weten of we verder kunnen met de injecties. 

Toen werd het 23 maart bevestigd, ik had een vroege miskraam gehad. Dit was weer een bummer, want het is nu al de tweede keer en je raakt toch in een soort roes als je zwanger bent. Ik wilde al spulletjes gaan kopen en kocht al alle tijdschriften in de winkel over zwanger zijn. 

Bron: www.pinterest.com

En nu verder..

Ik ben de 23e weer begonnen met injecties. Nu heel hard duimen en bidden dat het deze derde cyclus wel gaat lukken om zwanger te blijven. In april zijn we alweer anderhalfjaar bezig om een tweede kindje te krijgen, dus dat zou een mooie maand zijn om zwanger te raken. ;D Ik kan zwanger raken, maar nu nog blijven "plakken". 

xxx

Heb jij meerdere miskramen gehad en is het uiteindelijk gelukt? Laat mij dit dan weten. Dat geeft hoop voor mij en andere "wens" moeders. 

Hormonen!

Hoi!

Update

Hierbij even een update over mijn "zwanger worden project". Ik ben na mijn miskraam in oktober 2014 gelijk verder gegaan met 100mg Clomid. Hier kreeg ik een eisprong van, maar er is uit deze ronde niks voortgekomen. In november zijn we weer begonnen met 100mg Clomid, maar in deze ronde had ik geen eisprong. Toen zijn we begin december begonnen met 150mg Clomid, en ook hieruit is geen eisprong uit voortgekomen. Het blijkt dat ik nu resistent ben voor de Clomid, het werkt dus niet meer.

Toen kreeg ik net voor de kerstvakantie drie keuzes;

1. Afvallen, zonder medicatie. Dit kan een spontane eisprong teweeg brengen. (maar wanneer??)

2. LEO- behandeling. Hierbij worden er -onder een roesje- via een kijkoperatie, kleine gaatjes gebrand in je eierstok. Hierdoor verandert de aanmaak van hormonen en kan je een spontane eisprong krijgen. 

3. Starten met hormooninjecties. Deze zorgen net als de Clomid voor eitjes aanmaak in de eierstok en dan als een eitjes groot genoeg is, krijg je een prik Ovitrelle (of Pregnyl) en deze zorgt voor een eisprong. Op de dag van deze prik en de dag erna moet je zorgen dat je man klaar staat. ;) Dit hormoon is het HCG hormoon. Dit wordt gehaald uit zwangere vrouwen hun urine, dus als ik zwanger raak dan zeg ik JA! tegen Moeders voor moeders. (Zij vangen  de urine op van de zwangere vrouwen, en dus iedereen die hieraan heeft meegedaan.. BEDANKT!)

Keuzestress 

Ik heb het hier natuurlijk met Marcel over gehad en we kwamen er niet uit. De eerste optie alleen viel al af, want voordat ik genoeg ben afgevallen ben je een jaar verder. Ik wil wel afvallen, voor dit goede doel maar in combinatie met iets.. Bij de LEO behandeling is er een kans dat het ook niet aanslaat, en dit zijn weer een paar maanden wachten. Ik heb toen besloten voor de hormooninjecties, er is wel een nadeel.. Je kan er van aankomen! Wat ik vooral fijn vindt aan de hormooninjecties, je weet een beetje waar je aan toe bent. Je krijgt vaak een echo en weet precies wanneer er een eisprong plaats vindt, en het is wel fijn om ergens controle over te hebben als je het eigenlijk niet hebt. 

Wat nu? 

Ik ben naast de hormooninjecties 1 januari 2015 gestart met afvallen, via een challenge "Sport en eet jezelf mooi, slank en gelukkig" op Facebook. Hierbij wordt suiker gemeden met de recepten van Amber Albarda en krijg je iedere dag van een personal coach Jacqueline van Dijk een 7 minuten work-out. (Nog best pittig! Vooral als je -net zoals ik- geen conditie hebt.) Ik ben blij dat ik hieraan ben begonnen, omdat het bij PCOS belangrijk is om suikers te mijden. Vooral als je isuline resistent (even simpel gezegd; je bent een soort van suikerverslaafd en je lichaam is ongevoelig voor het hormoon insuline) bent, en dat heeft niet iedereen met PCOS maar je hebt wel een grotere kans. Ik ben tot nu toe 1,5 kilo afgevallen, het is niet veel maar je kan beter niet te snel afvallen. (Voor het Jojo effect.) Mijn lichaam begint wel strakker te worden. Ik zal over het afvallen wel een keer een ander artikel maken. 

Maar even weer terug naar de hormooninjecties. Ik ben op de derde dag (14 januari 2015) van de cyclus begonnen met een Gonal-F injectie. Deze injectie doe je in de onderbuik, maar -waarschijnlijk door mijn vetjes- ik voelde er niet veel van. Natuurlijk is het geen prettig gevoel, maar het gevoel na de injectie is minder fijn dan de injectie zelf. Na de injectie voel je voor misschien een halfuurtje een beurs gevoel op de plek. Ik hoop dat de bijwerkingen uitblijven, maar ik ben daar nu nog te kort mee bezig om dat te zeggen. 

We zijn dus weer een andere fase ingegaan, en ik hou jullie op de hoogte! 

Heb jij toevallig ook hormooninjecties gehad en liep dit uit op een zwangerschap? Had je veel bijwerkingen? Zag je er tegenop, toen je er aan moest beginnen? Laat het me weten in de reacties!

xxx

Miskraam.

Zoals de titel eigenlijk al zegt, deze blog gaat over het krijgen van een miskraam. Afgelopen week was een zware week, want ik heb  twee weken geleden een miskraam gekregen met 5/6 weken zwangerschap. Ondanks dat ik er pas vorige week achter kwam is het een klap in ons gezicht. (Ik had dan nu, 8/9 weken zwanger geweest.) Een miskraam volgens Wikipedia; http://nl.wikipedia.org/wiki/Miskraam 

pinterest.nl fragment uit film Up. 

Vorige week zondag 21 september had ik voor de "grap" getest. (Als je eenmaal in de groep hoort van "zwanger worden" dan weten de vrouwen die daarin zitten dat je lichtelijk test "verslaafd" raakt in deze periode van onzekerheid.) Maar ik had natuurlijk gelijk gebeld naar het fertiliteitscentrum, want ik zou de 24e bloedprikken om te kijken naar een eisprong in mijn bloed en ik belde of ze gelijk konden kijken naar het HCG. (HCG is het zwangerschapshormoon.) 

Vrijdag 26 september kreeg ik hier de uitslag van, en wat bleek er zat inderdaad HCG in het bloed! Super spannend natuurlijk :) Maar het HCG was zo weinig, dat ze nog niet konden vertellen of het van een miskraam was of van een prille zwangerschap. Mijn gevoel zei namelijk al dat het niet goed zat, want twee weken ervoor had ik zogenaamd een "menstruatie" en deze was erg pijnlijk en met veel bloedverlies. (Te veel info, sorry!) Ik moest maandag 29 september weer bloedprikken en hier kreeg ik dinsdag de uitslag van en zoals mijn gevoel al zij was het HCG gedaald. Dit betekent dat ik een miskraam heb gehad. 

Ondanks dat je weet dat de uitslag negatief kan zijn, komt het toch hard aan. Voor mij was het gewoon het gevoel dat ik even zwanger ben geweest en dit is plotseling weg. Dat gevoel kan je niet uitdrukken. Voor mij is er nu gewoon een kindje weg, ondanks dat ik "maar" 6 weken zwanger was. (Ik had dan nu 8/9 weken zwanger geweest.) Ik probeer positief te blijven, met de gedachte dat het wel is gelukt om zwanger te worden via deze "medische malle molen".  

pinterest.nl

Ik blijf daarnaast erg dankbaar voor wat ik al wel heb gekregen, zoals mijn mooie dochter Lois en ik probeer nog meer van de kleine dingen te genieten. Voor mij krijgt het woord "hoop" een hele andere lading, het wordt meer een gevoel dan zomaar een woord. 

"Ik hoop dat het de volgende ronde wel gaat lukken."

pinterest.nl

Zijn er mensen in jou omgeving die een miskraam hebben gehad? Of heb je zelf een miskraam gehad? Laat dit dan weten in een reactie. Ondanks dat er nog een groot "taboe" omheen hangt, denk ik dat het belangrijk is om erover te praten met lotgenoten of bijv. via www.freya.nl en vergeet niet.. Je bent niet alleen. 

xxx

pinterest,nl

PCOS, wat nu? #2

Hoi!

Ik ben er weer, na een kapotte laptop. 

Ik had 23 juli weer een afspraak met de gynaecoloog voor de bloeduitslagen. Het was eigenlijk al helder, ik heb PCOS. De hormonen die anders moeten zijn bij PCOS, waren anders en hierdoor werd het eigenlijk nog meer bevestigd. Maar wat nu? De gynaecoloog begon gelijk over medicatie om mijn eisprong op te wekken. (Clomid) Omdat ik onregelmatig ongesteld wordt, heb ik eerst medicatie gekregen om dit op te wekken. (Provera) Dit slik je 5 dagen en dan is het wachten op je menstruatie, en deze kwam bij mij op 1 augustus. Ik begon op de derde dag van de cyclus met Clomid en dit gebruik je tot de zevende dag. Ik ben gestart met 50 mg, dit mogen ze verhogen tot 150mg als het meerdere keren niet lukt. 

Op cyclus dag 12 (12 augustus) moest ik terugkomen voor een echo, om te kijken of er een eitje groeide en dat was zo! Het was een eitje van 13mm en de gynaecoloog verwachtte een eisprong in het weekend. Weetje: Een eitje moet 18mm tot 20mm zijn voordat het "springt". Op cyclus dag 18 (18 augustus) moest ik bloedprikken om te kijken of er een eisprong is geweest en hier kreeg ik de uitslag van op 20 augustus. Helaas, geen eisprong.. :( De dokter was er al bang voor, want normaal is rond de 12e/13e dag van de cyclus het eitje 14 tot 15 mm en die van mij was 13mm. Ik merkte aan mijzelf dat ik het hier wel moeilijk mee had, maar de volgende dag ging ik er weer voor en ben ik op 20 augustus alweer begonnen met Provera. Ditmaal zal ik Clomid 100mg moeten gaan slikken en hopelijk krijg ik dan een groter eitje. 

Pinterest.com

Ik ben nu op dag 4 van de Provera en ik hoop dat ik ditmaal ook geen bijwerkingen krijg van de Clomid. Clomid kan de humeur wat laten schommelen en je kan opvliegers krijgen. Tot nu toe had ik alleen last van mijn humeur, maar daar heeft mijn omgeving meer last van dan ikzelf. ;) 

Ik blijf jullie op de hoogte houden! Ondertussen blijven we dromen over een broertje of zusje voor Lois en is Lois ons wonderkind. :D (Ze is vast aan het oefenen voor grote zus met haar poppen, en dan ligt er nog wel is 1 op de grond.. Dus hebben wij nog meer de tijd om wat bij te leren ;D) 

Groetjes! 

Pinterest.com

PCOS, wat nu?

Ik heb besloten deze blog met jullie te delen, omdat er vast wel meer vrouwen zijn met PCOS en ik nu al weinig ervaringsverhalen in het Nederlands kan vinden. Dus maak ik zelf wel een blog met informatie over PCOS en het verloop om met PCOS zwanger te raken. 

Ik was 12 (!) toen ik voor het eerst ongesteld werd, dit was vanaf het begin al niet pijnloos. Ik kon soms niet lopen van de pijn. Daarnaast was mijn cyclus niet regelmatig 28 dagen, maar ging er vaak 6 weken overheen. Toen ik 14 was, begon ik aan de pil. De pil zou mijn pijn verlichten en mijn cyclus regelmatig maken. Dit klopte, ik had geen last meer van mijn buik en ik werd netjes elke maand ongesteld. Toen ik 18 was en als samen met mijn vriend was, heb ik een maand gehad waar ik slordig de pil slikte en vanuit deze "dommigheid" is mijn mooie dochter Lois gekomen. (Hier maak ik later een aparte blog over.) Nadat Lois geboren was, gebruikte ik geen pil meer (wel gewoon een condoom.. natuurlijk!) maar in het eerste jaar na Lois was ik nog best regelmatig ongesteld en dit werd al snel 5 weken, 6 weken tot 1x zelfs 12 weken! Ik heb zo'n app waar ik het bijhoud en vanaf 2012 ben ik 13 keer ongesteld geweest en dit hoor je normaal in een jaar te zijn. Tot oktober 2013 was dit wel lekker makkelijk, maar als je kinderen wilt dan is het toch best vervelend. 

Normaal is een cyclus ongeveer 28 dagen, en na de eerste dag van je menstruatie 14 dagen opgeteld krijg je een eisprong. Dit is makkelijk te berekenen en met ovulatietesten goed op te meten. Maar met een cyclus van soms 80 dagen is dit best lastig. 

In ieder geval.. Mijn vriend en ik zijn 26 juni 2014 naar de gynaecoloog geweest. Omdat ik tot nu toe nog niet zwanger ben, en gewoon is wilde kijken naar mijn onregelmatige menstruatie. Vooral nu we er bewust mee bezig zijn. Bij de gynaecoloog moet je een vragenlijst invullen, krijg je een inwendige echo en wordt er bloed geprikt. Tijdens de inwendige echo werd het al duidelijk, we zagen in beide eierstokken allemaal rondjes (onvoltooide eitjes) en dan weet je eigenlijk al genoeg. PCOS! Ik hield hier namelijk al rekening mee, want mijn nicht heeft dit ook en je komt het 1 en ander tegen op internet. Maar toch slaat het binnen als een bom, want je hoopt op natuurlijk NIETS. 

Wat houdt PCOS precies in? 
Als je precies wilt weten wat PCOS inhoud, klik dan op deze link -> http://www.antoniusziekenhuis.nl/1822865/1850369/PCOS.pdf 

Het komt er op neer, ik raak minder snel zwanger. (Het is niet onmogelijk om zwanger te raken met PCOS, kijk maar naar Lois.) Om weer een regelmatige cyclus te krijgen kan je hiervoor medicatie krijgen, om je menstruatie weer op gang te laten komen en om hierna een eisprong op te wekken. De eisprong opwekken doen ze met behulp van Clomifeencitraat (Clomid) en als dat niet werkt met Gonadotrofine- injecties. Als er met beide medicijnen geen resultaat behaald is, wordt er verder gekeken naar IUI (Inseminatie van het eitje en de zaadcel in de baarmoeder). Maar laten we hopen dat het met de Clomid al gaat lukken! 

Daarnaast hebben vrouwen met PCOS sneller kans om aan te komen (ivm insuline resistentie, te veel aanmaken van insuline) en als vrouwen met PCOS te zwaar zijn worden de symptomen van PCOS erger. Het is dus als het ware een vicieuze cirkel. Nu ben ik ook niet de allerslankste, en is mij geadviseerd om sowieso 5 kilo af te vallen. (dit kan de kans op een spontane eisprong vergroten!) Maar zoals je misschien wel snapt, is dat niet het allermakkelijkste met PCOS..  Dit betekent GEEN suikers meer voor mij en mijn hele eet schema ombuigen naar gezond. Ik ben gelukkig altijd al wel bewust van suikers geweest, maar "oo wat hou ik toch van lekker eten" :). 

Ik heb gelukkig geen last van  haaruitval, of acne en dit hoort ook bij PCOS. Ik hoop dus dat ik het kan voorkomen met afvallen.

Ik heb 23 juli weer een afspraak met de gynaecoloog, dan krijg ik mijn bloeduitslagen en gaan we kijken naar "hoe nu verder?"  Hopelijk zijn de bloeduitslagen positief, en is er niet nog meer aan de hand. (Bijv. dat ik al suikerziekte heb, of last heb van mijn schildklier etc.) 

Ik hou jullie op de hoogte, en we blijven positief! :)

xxx